Piekło mężczyzn: dyskryminacja, o której nikt nie mówi

Jakub Kotuła · Free Yourself Poland

O dyskryminacji kobiet mówi się codziennie i słusznie. Ale kto mówi o samotności mężczyzn, ich samobójstwach, przegranych sprawach o opiekę nad dziećmi, braku wsparcia psychicznego? To nie jest próba odebrania komuś cierpienia, to próba pokazania, że cierpienie nie powinno mieć hierarchii.

Cisza, która zabija dosłownie

Dane GUS pokazują, że mężczyźni stanowią około 80% wszystkich samobójstw w Polsce, najczęściej w wieku 35 do 55 lat. Aż trzy czwarte z nich nigdy nie skorzystało z żadnej formy wsparcia psychologicznego. Powód nie jest tajemnicą: mężczyzna nie został wychowany do proszenia o pomoc, tylko do „radzenia sobie". Według Harvard Men's Health Watch głównymi barierami są wstyd, lęk przed oceną i głębokie przekonanie, że nikt tego nie zrozumie, bo większość systemów wsparcia psychologicznego historycznie budowana była z myślą o kobietach, które częściej się badają i zgłaszają po pomoc.

System, który nie widzi chłopców

Dane OECD pokazują, że chłopcy w szkole częściej dostają niższe oceny za identyczne zachowanie i częściej są karani za przeszkadzanie, mimo że biologicznie są bardziej ruchliwi i uczą się przez działanie, nie przez bierne siedzenie. Efekt: to głównie chłopcy przerywają edukację przed jej ukończeniem, a dziś ponad 60% studentów w Polsce to kobiety, nie dlatego, że chłopcy są mniej zdolni, tylko dlatego, że system rzadko dostosowuje metody do ich sposobu uczenia się.

Ciało, które nikogo nie interesuje, dopóki nie zawiedzie

Polscy mężczyźni żyją średnio około 7 lat krócej niż kobiety, to różnica cywilizacyjna, nie biologiczna. Mężczyźni stanowią 93% ofiar śmiertelnych wypadków przy pracy, a badania OECD z 2022 roku wskazują na wyższe narażenie na choroby serca, nowotwory i samobójstwa, przy jednoczesnym braku dedykowanych kampanii profilaktycznych porównywalnych do tych kierowanych do kobiet, trudno znaleźć w przychodni plakat o badaniu prostaty, mimo że rak prostaty jest jednym z najczęstszych nowotworów u mężczyzn.

Samotność, o której nie ma gdzie porozmawiać

Badania American Sociological Review pokazują, że co piąty mężczyzna nie ma ani jednej osoby, z którą może szczerze porozmawiać o swoim stanie emocjonalnym, dla kobiet ten wskaźnik wynosi jeden do dwunastu. Chłopcy uczeni są od małego, że rozmowa o emocjach to słabość, więc jako dorośli mężczyźni często po prostu nie mają języka, żeby budować głębokie relacje, a ich przyjaźnie pozostają zadaniowe, nie emocjonalne, dokładnie tam, gdzie kryzys uderza najmocniej.

To nie jest tekst przeciwko kobietom ani lament nad światem. To przypomnienie, że jeśli mężczyzna milczy, to nie dlatego, że go to nie dotyczy, tylko dlatego, że nikt go nigdy nie nauczył, że wolno mu mówić.