Jak naprawdę wyglądają rozstania w Polsce

Jakub Kotuła · Free Yourself Poland

W Polsce rozwodzi się rocznie około 60 do 65 tysięcy par, a to tylko oficjalne statystyki, bo setki tysięcy związków nieformalnych kończy się bez papierów, ale z równie dużym chaosem emocjonalnym. Rozstania nie wyglądają jak w filmach. Nie ma dojrzałej rozmowy i wzajemnego zrozumienia. Częściej jest blokada na komunikatorach, cytaty w opisach profilu i udawanie szczęścia, kiedy w środku toczy się wojna.

Nierówny podział prawa do cierpienia

Po rozstaniu kobiety mają większe społeczne przyzwolenie na szybką odbudowę, nowe zdjęcia, nowe znajomości, publiczny „glow up" jako dowód siły. Mężczyźni częściej słyszą: było, minęło, weź się w garść. Tymczasem badania publikowane w Journal of Men's Health pokazują, że mężczyźni po rozstaniach znacznie częściej niż kobiety doświadczają depresji i gwałtownego pogorszenia zdrowia psychicznego, po prostu rzadziej się o tym mówi.

Kto inwestuje, a kto zostaje z pustymi rękami

Wielu mężczyzn wychowanych zostaje w przekonaniu, że dawanie bez granic to dowód miłości, co w praktyce prowadzi do jednostronnego układu, w którym jedna strona inwestuje wszystko, a druga bierze, ile potrzebuje, i odchodzi bez oglądania się wstecz. Jak ujął to Wojciech Walkiewicz w jednym ze swoich wystąpień: do zrobienia jajecznicy z boczkiem kura się zaangażowała, świnia się poświęciła. Zaangażowanie buduje relację, poświęcenie z niej wyciąga tożsamość.

Social media zmieniły punkt odniesienia

Badania opublikowane w Computers in Human Behavior pokazują, że intensywna ekspozycja na wyidealizowane treści o związkach w mediach społecznościowych znacząco podnosi poziom niezadowolenia z własnego partnera, niezależnie od tego, jaki ten partner realnie jest. Do tego dochodzi zjawisko znane w psychologii jako paradoks wyboru: im więcej potencjalnych opcji wydaje się dostępnych, tym trudniej być zadowolonym z tej jednej, którą się ma. Związek przestaje być czymś, co się buduje, a staje się czymś, co ma dobrze wyglądać.

Jak rozstać się, żeby nie powtórzyć tego samego

Badania pokazują, że pary, które rozstają się świadomie, bez desperacji, z refleksją zamiast poszukiwania winnego, mają nawet o 50% mniejsze ryzyko wpadnięcia w depresję po rozstaniu. Kluczowe pytania to nie „kto miał rację", tylko: czy miałem przestrzeń, żeby mówić o swoich uczuciach? Jakie emocje dominowały i co mówią o tej relacji? Czego nauczyłem się o sobie? Rozstanie bez tej refleksji to nie zamknięty rozdział, tylko przepis na powtórkę tego samego wzorca z nową osobą.

Rozstania nie są tragedią. Tragedią jest rozstanie bez refleksji, bo wtedy to nie koniec pewnego rozdziału, tylko przygotowanie do bycia gorszym rozdziałem w życiu kogoś innego.