Dlaczego tylu facetów szuka miłości w Tajlandii

Jakub Kotuła · Free Yourself Poland

Ukłon, który nic nie mówi

W Tajlandii jest gest na wszystko. Złożone dłonie, lekki skłon głowy, ten sam ruch na powitanie, podziękowanie, przeprosiny i pożegnanie. Wygląda na spokój, ale za tą spokojną twarzą stoi zasada kreng jai, czyli obawa przed przeszkadzaniem innym. W praktyce oznacza to całkowitą rezygnację z bezpośredniości. Nikt ci nie powie, że go zawiodłeś. Zamiast tego dostaniesz uśmiech, skłon głowy i cichy krok w bok, którego możesz nawet nie zauważyć.

Emocje, które w końcu wybuchają

Badania nad kulturami tłumienia emocji w Azji Wschodniej i Południowo Wschodniej pokazują, że osoby wychowane w systemie nie pokazuj, nie przeszkadzaj, nie wchodź w konflikt częściej cierpią na zaburzenia lękowe, somatyzację i wewnętrzne wypalenie. Emocje nie znikają tylko dlatego, że nie wolno ich pokazać. Kumulują się i w końcu wychodzą, czasem po cichu w formie ghostingu i biernego oporu, czasem gwałtownie. W 2023 roku jedna z tajskich gazet opisała mężczyznę z Chiang Mai, który latami znosił publiczne upokorzenia od przełożonego, nigdy się nie skarżył, aż pewnego dnia zaatakował go nożem. Wszyscy mówili to samo, taki miły, nigdy nie sprawiał problemów.

Polski rynek randkowy jako kontrakt

W Polsce narzeka się na brak prawdziwych facetów, jednocześnie z pogardą patrząc na mężczyzn, którzy zarabiają mniej. Chce się niezależności, ale oczekuje się, że to on ogarnie rachunki i wakacje. Związek zamienia się w listę wymagań, dojrzałość emocjonalna, zaradność, nienaganny wygląd, w zamian za przywilej patrzenia na kogoś. To już nie miłość, to LinkedIn z romantyzmem, a przeciętny facet, trochę niepewny, trochę pogubiony, jedzie tysiące kilometrów i pierwszy raz od dawna czuje się widziany.

Cena ciepła, którego szukasz

Tajki, które poznaje się w takich relacjach, to często studentki uczące się po nocach, nauczycielki z prowincji wysyłające każdą pensję rodzicom, samotne matki stające na głowie dla swoich dzieci. Ich siła nie polega na krzykliwej niezależności, tylko na cichej, codziennej lojalności. Ale prawdziwa jest też druga strona tego świata, biznes budowany na ludzkim głodzie bliskości, gdzie ciało i emocje stają się walutą, a granica między uczuciem a transakcją bywa cienka jak papier.

Tajlandia nie jest ani rajem, ani oszustwem. Jest lustrem, w którym widać, jak bardzo brakuje nam ciepła bez gry. Najtrudniejsze w tym wszystkim jest pozostać człowiekiem, niezależnie od tego, po której stronie stołu akurat siedzisz.